In 2000 was ik aanwezig in een bijeenkomst in de Rotterdamse Doelen waar Steve Ballmer te gast was als spreker. Als ‘figurant’ was Harry Starren ingevlogen uit de Baak om een inspirerende introductie te houden alvorens Steve Ballmer ten tonele verscheen.
Een zinnetje dat Harry Starren toen uitsprak in zijn speech fascineert me nog steeds iedere dag: “Soms is de hoofdzaak de bijzaak en soms is de bijzaak de hoofdzaak”. In mijn beleving sprak hij het in zijn speech vaak uit met verschillende voorbeelden wat natuurlijk bijdraagt aan het onthouden van de zin.
Soms is de hoofdzaak de bijzaak en soms is de bijzaak de hoofdzaak.
Starren was figurant in verhouding tot de hoofdact Steve Ballmer. Echter van Ballmer’s speech kan ik me niets meer herinneren. Achteraf gezien was de verschijning van Steve Ballmer dus voor mij de bijzaak en Harry Starren de hoofdzaak.
Iedere dag beleef ik situaties waarbij ik hoofdzaken van bijzaken onderscheid. Door Harry Starren heb ik daar nu een ander perspectief op gekregen. Ogenschijnlijk details, rumoer in de wandelgangen en terloopse opmerkingen van figuranten geven soms boeiende inzichten die verborgen blijft bij de grote verhalen, de gelikte presentaties en de uitspraken van hoofdrolspelers. In mijn coaching en advisering belicht ik daarom vaak de bijzaken om daarmee de hoofdzaken te beïnvloeden. Figuranten zijn hoofdrolspelers en hoofdrolspelers zijn figuranten.
Als toetje dan toch een filmpje waarin Ballmer echt de hoofdrolspeler is, maar dan wel voor een eigen publiek van Microsoft medewerkers.
